1. dünyada “pedofil hüquqları” deyilən bir anlayış var, amma əksər adam bunu eşidəndə dərhal “uşaqlara zərər verənləri qoruyurlar” kimi düşünür. halbuki, məsələ bir az fərqlidir. bəzi ölkələrdə, məsələn almaniyada, isveçdə bu məsələni psixoloji tərəfdən yanaşırlar. yəni əgər kimsə pedofil meyli hiss edirsə, amma heç bir cinayət törətməyibsə, dövlət ona gizli şəkildə terapiya təklif edir. məqsəd, bele insanların cinayət etmədən özünü idarə etməyi öyrənsin, uşaqlara zərər verməsin.

amma problem odu ki, dünyanın bəzi yerlərində bu məsələni çox pis istiqamətə çəkənlər də var. özlərini “map” (“minor attracted persons”) adlandıran bəzi qruplar var, guya bu insanlar da “seksual azlıqdır”, yəni “biz fərqliyik, amma zərər vermirik”. üstəlik, bəziləri o qədər irəli gedir ki, “uşaq da razı olsa, niyə olmasın” kimi iyrənc fikirlər səsləndirirlər. bu artıq xəstəliyin sərhədini aşmaq, cinayəti normal göstərməkdir.

bəziləri də tarixdən misal gətirir, “keçmişdə belə hallar var idi” deyir. bəli, olub. amma orta əsrlərdə insanlar tonqalda yandırılırdı, o da olub. yəni tarixdə baş verən hər şey normal deyil.

maraqlı olan odur ki, pedofiliya məsələsinə bu qədər fərqli yanaşma olsa da, hamının fikri bir nöqtədə birləşir: uşaqların təhlükəsizliyi mütləq prioritetdir. buna görə də bu “haqlı çıxarma” cəhdlərinin hamısı boş sözdür.

yəni əgər “pedofil hüquqları” deyilən bir şey varsa, o, pedofiliyanı təbliğ etmək üçün yox, cinayət törətmədən əvvəl belə şəxslərə psixoloji yardım göstərmək üçündür. amma bunu da cəmiyyət anlamaq istəmir, çünki mövzu çox iyrənc və toxunulmaz sayılır.

nəticədə ortaya belə bir paradoks çıxır: danışmaq olmur, susmaq da problemi həll etmir. amma nə qədər “yumşaq” danışsan da, pedofilin “haqlı tərəfi” yoxdur və cəmiyyət bu insanları heç vaxt bağışlamayacaq